Onze eerste "echte" dag begint met een autoritje naar de stad Banff, waar we besluiten "uit te gaan ontbijten". Het valt ons direct op hoe duur het in Canada is (meer dan 20 dollar voor wat toast met confituur, niet slecht betaald...)...
Banff blijkt eerder een stad-je, dan een echte stad: gezellig, maar verder niet zo veel te beleven :-)
In het infocentrum verkrijgen we wel de nodige wandelinfo, we slaan eten in voor 5 dagen (het usual kampeer-eten: spaghetti, rijst en -UITERAARD- wieners!) en kopen een nieuw vuurtje (ons Europees vuurtje kennen ze hier niet en gas daarvoor kunnen we hier dus niet krijgen, snifsnif).
Het eerste meer dat we bezoeken is Lake Louise: het meest bezochte meer van de Rockies (waarom precies weten we niet, later zullen we nog vele meren zien, die minstens even mooi zijn)... Maar mooi is het wel, hoor: het water heeft een prachtige ijzig blauwgrijze kleur; kristalhelder is! En óveral waar je kijkt, zie je prachtige bergtoppen, die nóg talrijker lijken doordat ze worden weerspiegeld in het water!
Het weer is voorlopig erg wisselvallig: af en toe zien we de zon, maar er vallen ook verschillende regenbuitjes ('you can't predict the weather in the mountains', zullen we nog vaak te horen krijgen).
In een droog moment gaan we eerst onze tent opzetten op de Lake Louise-camping.
We vinden het een toffe camping: iedereen heeft er een eigen picknicktafel en kampvuurput (onontbeerlijk voor Canadezen zullen we later nog leren!!) en het is best spannend, want de camping is volledig omringd door een hek met stroom op, als bescherming tegen alle wildlife en -voornamelijk- de beren!
We keren nog even terug naar Lake Louise voor onze eerste mini-wandeling (rond het meer in 4km). Wanneer we op het verste punt zijn, begint het serieus te regenen.
Net dan passeren we een oudere man die compleet voorovergebogen vooruit strompelt... Mijn intuïtie schreeuwt: doe iets! En dat blijkt correct: na een voorzichtig polsen of alles oké is, vraagt de man of we hem verder vooruit kunnen helpen. En zo stellen we onze 2de goede daad van de reis: met John O’Dowell (92 jaar!!) aan onze arm leggen we de laatste 1,5 km af. Hij had de afstand wat verkeerd ingeschat :-)
Na heel wat rustpauzes kunnen we hem veilig en wel bij het beginpunt afzetten, waar zijn hotel ook is. Hij is ons erg dankbaar en neemt daarom een foto van ons, die hij naar ons zal doormailen, zegt hij (en dat doet hij ook: zie het bewijs hieronder). Wij voelen ons een klein beetje heldhaftig :-)
We gaan een hapje eten in de Deer Lodge (het is daar nogal een chique bedoening, dus vandaag is het steak, geen burger) en missen daardoor wel de grizzly show in de camping (wat we kunnen noteren als "de 1ste gemiste kans om een beer te zien").
We kruipen ons tentje in en slapen!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten