We worden ijskoud wakker: de nacht bracht alleen maar koudere temperaturen…
Nog snel een boterham naar binnenspelen, de tent opkramen en weer weg!
Het is opnieuw bewolkt… Met een wat bang hartje vatten we deel 2 dus aan. Ondertussen hebben we min of meer beslist dat we de trail meteen zullen uitstappen vandaag. Bij mooi weer zouden we nog een nachtje langer hier zijn blijven kamperen, maar in de huidige omstandigheden lijkt dat eerder een zelfmoordpoging dan vakantie…
De wandeling begint meteen met een héél steile beklimming richting The Notch, die boven de 2500m uitsteekt. Over kiezels en aardewegen banen we ons een weg naar boven. Net voor de absolute top kom je onderaan een sneeuwveld dat als een verticale muur voor je opdoemt en waar je dan –liefst zonder te veel na te denken- maar opklimt… We zijn blij dat we boven zijn en een klein beetje ontgoocheld dat we de views moeten missen door de hevige mist en wolken :( (Waarom klaag ik eigenlijk: je ziet wel degelijk ongeveer 50m ver, in elke richting dan nog!). Maar het regent gelukkig niet zo veel meer.
Al snel zakt het pad wat en lopen we weer door de heide, tussen onze vertrouwde dieren. We passeren meertje na meertje en stappen lustig voort. Het ergste is voorbij: we hebben het gedaan; we kunnen weer genieten!
De volgende 20km lopen vlot! We zijn heel trots met ons wandelgemiddelde van 4,9 km per uur!
We missen dan ook slechts nipt de shuttle-bus van 14u30, maar niet getreurd: we kunnen iets eten en drinken aan de Maligne Canyon (1 km van het einde van de Skyline-trail verwijderd) in afwachting van de volgende bus 2u later… die nooit komt!! Nadat ik een uur heb staan wachten op de bus (correctie: op Godot), dringt de harde waarheid tot me door: de bus zal niet meer komen. (Blijkbaar rijdt het ding slechts wanneer er iemand aan de start-halte staat?!) Het is ondertussen bijna 18u en haast niemand rijdt nog richting Maligne Lake (daar is dan ook… niets… geen camping, geen restaurant… alleen onze auto!!) De mensen van de canyon-cafetaria zijn hulpvaardig en willen ons desnoods een lift terug naar Jasper geven. Wij willen echter liefst onze auto terug hebben, dat we morgen een rustdag hebben. God weet dat we het nodig hebben!
We staan 20 minuten te liften langs de weg, wanneer 4 Canadezen (in 2 auto’s, zodat ze eentje aan het eindpunt kunnen laten, ze kennen het hier duidelijk!) stoppen, die ook de Skyline willen stappen. We mogen met hen mee en zijn dolgelukkig!! We lollen wat met hen in de wagen, zien nog wat hert-achtigen met gigantische geweien en komen veilig bij onze auto aan! Op weg naar een camping in Jasper (Whistler) stoppen we nog even om een beer te spotten die door een ranger uit een hoge boom wordt verjaagd.
Wanneer we net de tent hebben opgezet, krijg ik plots een vreselijke huilbui! Het is me even allemaal te veel. Ik heb me de voorbije uren en dagen kei-sterk gehouden, maar nu de lasten letterlijk en figuurlijk van mijn schouders vallen, kan ik plots niet meer! Ik ben OP!
Gelukkig kunnen we hier in de camping wel douchen. In de spiegel staar ik mezelf aan of dan toch de doodvermoeide, wat uitgemergelde versie van mezelf. Ik benijd plots alle mensen die zuchtend uit vakantie komen “door alle cocktails en het lekkere eten, ben ik 5 kg bijgekomen op reis!”
We besluiten vanavond ook op resto te gaan: ik slik samen met mijn pizza mijn laatste tranen door en Pieter eet een burger (= burger 3).
Later in mijn slaapzak vraag ik me toch even af waarom we dit nu precies allemaal doen. Ik weet dan nog niet dat ik later, wanneer ik weer thuis zal zijn, wekenlang met een big smile mijn huis zal dweilen, uitgebreide maaltijden zal koken en met een gelukzalige glimlach op mijn lippen in wachtrijen aan de supermarktkassa’s zal staan.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten