In een lange rit rijden we naar de Juan de Fuca-trail, aan de westkust van Vancouver Island. Hoewel we slechts 70 km moeten rijden, doen we er 2u over. (Om wat voor reden dan ook worden hier om de 20m verkeerslichten neergepoot!)
Bovendien moeten we onze plannen wat aanpassen: in principe wilden we op Sombrio-beach slapen en van daaruit 2 wandelingen maken de komende 2 dagen. Op Sombrio is de kampeerplaats echter afgesloten aangezien er een “bad bear” is gesignaleerd. Uiteindelijk begeven we ons dan ook naar Mystic beach in de plaats, helemaal aan het begin van de trail.
We nemen tijdens de eerste 2 wandelkm de zware rugzak mee tot aan de kampeerplaats die dus effectief op het strand ligt. Van daaruit zullen we met onze kleine rugzakken een tocht van 15km maken.
We hebben een enorm romantisch beeld van slapen op het strand. We zien het al helemaal voor ons: enkel gekleed in zwembroek en bikini een kampvuurtje stoken, met ons haar in de wind ondertussen naar een prachtige zonsondergang staren, terwijl een kampgenoot romantische liederen speelt op de gitaar.
Zoals zo vaak blijkt de realiteit “iets” anders te zijn. Op de smalle strandstrook (10m?) aangekomen blijkt er een wel heel felle wind te staan: niet zo eentje die voorzichtig door je haren waait, maar eentje die je hele kapsel al na 1 minuut volledig verprutst heeft… In deze wind proberen we onze tent op te zetten, die voor dit weer plots mega-groot (lees: niet al te geschikt lijkt). Maar, ach, we hebben al voor hetere vuren gestaan en nadat we +/- 100 keien hebben aangesleurd en op onze tent hebben gedeponeerd, zijn we vrij zeker dat we er straks geen extra loopoefening bij zullen krijgen (de 100 meter achter-de-tent-aanlopen)…
We beginnen dus (half) gerust aan onze wandeltocht! Meteen zijn we blij verrast door het “coole” wandelpad: we bevinden ons precies in de jungle! Mooie grote bomen, hangbruggen, stijgen en dalen tussen boomtakken door. Echt leuk!
Terug op het strand blijkt onze tent er nog te staan! (een meevaller :) )De wind is zelfs wat gaan liggen.
We kunnen dus toch op ons gemak spaghetti klaarmaken in de gamellen en van een (half geslaagde) zonsondergang genieten. Dit komt écht wel goed, denken we!
Zodra de zon is ondergegaan vallen we in slaap in ons tentje. Maar niet voor lang… Rond 1u ’s nachts word ik wakker en heb ik het gevoel dat een tsunami ons elk moment zal overvallen. De zee is nog wilder en nog dichterbij dan gistermiddag. Je hoort jezelf bijna niet nadenken, zo luid botsen de golven tegen de rotsen aan, een paar meter bij ons vandaan.
Angstig schijn ik regelmatig naar buiten met de zaklamp. Pas na een uur of zo, zorgt eb ervoor dat het iets rustiger wordt en dommel ik toch weer verder, zij het nog wat onrustig…
Ik besluit dat ik “slapen op het strand” van mijn lijstje mag schrappen met dingen die ik 1 keer wil doen in mijn leven.
En Pieter? Die sliep lekker die nacht! Of wat dacht je ;-)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten