Zoals de Japanners, maar met… 3 toemaatjes!

We werden wakker in onze lekker warme B&B en konden de dag met een zeldzaam lekker ontbijtje beginnen. Vandaag stond ons een dagje “op zijn Japans” te wachten: we moesten een stukje naar het noorden rijden (richting Jasper) en zouden er echte sightseeing van maken (enkel stoppen bij de plaatsjes die aangeduid zijn in de gids, steeds maximaal 10 minuutjes wandelen en overal veel foto’s nemen). 

Maar eerst reden we nog even terug naar het geheime straatje waar de grizzly woonde. Misschien konden we er nu een glimp van opvangen. We namen afscheid van onze vrienden (de UK’ers ) die vandaag de bus naar Vancouver namen. Ze reisden voortdurend met de bus.
Pieter en ik konden inkopen doen, naar de post gaan, nog even door de secret grizzly-street rijden (zonder succes)... en waren daarna nog steeds op tijd om de UK’ers uit te zwaaien die nog steeds, in de ondertussen gietende regen, op de bus stonden te wachten die al anderhalf uur over tijd bleek (noot: boek nooit je busreizen bij Greyhound!)

Onze autotrip op de icefield parkway 93 ving aan en we stopten bij o.a. de “spiral tunnel” (een tunnel van 1 km die als een spiraal door de berg loopt en waar je de immens lange treinen zowel bij de ingang als de uitgang van de tunnel kan zien), bij Peyto lake en bij de Mistaya canyon (indrukwekkend). We voelden ons nu af en toe wel té veel “echte toeristen” en kregen dus zelfs wat heimwee naar onze hikes door de bergen…

Plots: consternatie op de highway 93!! 

(Tromgeroffel!!)

Een heleboel campers en RV’s langs de weg, opnieuw een hoop Japanners met fototoestellen in de hand én een park ranger die wat druk stond te doen. Wij stopten dus ook onze wagen en stapten af op de menigte…

En wie zagen we daar langs de kant van de weg?!! 

 Moeder zwarte beer met haar twee kleine cups (=pups)! Kippevelmoment hoor. Ze had blijkbaar ook zin in een roadtrip met haar kroost :) De kleintjes waren 4 maanden oud schatte de park ranger. Verschrikkelijk schattig!!!!!
(Voor alle duidelijkheid: zwarte beren zijn herbivoren en vallen dus normaalgezien geen mensen aan, in tegenstelling tot de grizzly.)

We waren nog uren uitzinnig: we hadden een beer gezien!; we hadden zelfs 3 beren in één keer gezien!!; we hadden berenjongskes gezien!!!

Onze sightseeing-tocht eindigde aan de Athabasca Glacier: één van de indrukwekkende ijzige gletsjers in de Rockies. De hele hoge bergen en gletsjers omringden ons nu in al hun glorie!

In het information center aldaar kregen we het goede nieuws te horen dat we een paar dagen later onze eerste meerdaagse wandeling “de Skyline trail” konden aanvangen (mits een kleine aanpassing van ons oorspronkelijk programma): alles werd geboekt! Echt goed weer werd er wel niet voorspeld. Maar we waren optimistisch: dat zou wel meevallen! 

(Later zou blijken dat ik nog maar zelden in mijn leven zo koud zou hebben als op de Skyline trail, maar daarover binnen een paar dagen meer…)

We konden dus met een gerust gemoed naar onze basic camping (= standaard Canadese camping dus eigenlijk ;-)) Columbia Icefield, waar we ons tentje opzetten en ons potje kookten. We moesten toch weer een beetje wennen aan het feit dat de campings hier vaak mini zijn, Columbia Icefield omvatte maar een 15-tal plaatsjes. Maar we vonden het hier eigenlijk wel extra gezellig. De kampvuren knetterden weer om ons heen, je kon een babbeltje slaan met de mede-kampgenoten in de shelter (= hut met 2 picknicktafels) die er voorzien was. Een leuke afsluiter van een plezante dag dus!

Maar ja, natuurlijk, hoe kon het ook anders: we hadden een beer gezien! 3 beren! Een beer met jongskes! Enfin, dat is ondertussen wel duidelijk, denk ik…