We worden gewekt door vreemde geluiden: om de zoveel minuten horen we onheilspellende krakende geluiden bij de Mist en Berg Glaciers en vallen grote stukken ijs het Berg-meer in.
Daarnaast is er op een gegeven moment ook een diep gegrom te horen, wat we niet kunnen thuiswijzen. We kijken elkaar verschrikt aan en ik krijg al een visioen van één of andere uitgehongerde beer die wel een Belgisch hapje lust, maar even later wordt de wat-minder-stoere waarheid duidelijk.
De huisdieren van deze camping zijn namelijk… kolibries! Deze kleine vogeltjes fladderen zo snel met hun piepkleine vleugels dat ze een brommend geluid maken. En hier zitten er dus keiveel, vandaar dat dat echt wel héél veel lawaai maakt en zo. Onze foute interpretatie is dus héél begrijpelijk ;-)In elk geval: we vinden de vogeltjes heel erg schattig! We legden ze op foto vast (zie hiernaast) met onze camera die 3x optische zoom heeft. Gevolg: mocht iemand van jullie ergens een kolibri op de foto vinden, graag een seintje, zodat we ze zelf ook nog eens terugzien.
Ondertussen spelen ook andere dieren ons helaas parten: de muggen lijken hier weer OVERAL te zijn en ze bijten je, onverbiddelijk, zelfs door je kleren heen. Onze benen lijken zich aan te passen aan het rocky-landschap, vol bergachtige bulten zitten ze!
Vandaag plannen we een rustige wandeling: we klimmen dus MAAR 500min een tochtje van 12km dat langs Mumm bassin gaat. Het weer is wisselvallig, af en toe krijgen we –zoals de Canadezen het zo mooi uitdrukken- een shower…
Mijn benen kunnen niet zo goed mee vandaag. We bedenken dat we op 14 dagen 11 wandeltochten zullen gedaan hebben… En vaak niet van de minste!
We kunnen gelukkig ’s avonds eventjes een gasfles lenen van mede-kampeerders in de buurt (een vader met 3 zonen), zodat we wieners kunnen eten (hotdogworstjes, zoals jullie wel weten, ook al omdat we dat een paar dagen geleden ook al aten; het menu is hier erg gevarieerd, zoals jullie ongetwijfeld beginnen op te merken.) Na het eten moeten we alweer schuilen in de tent voor regen, ons boek wordt weer bovengehaald en we lezen het volledig uit.
Ik zal toch alweer blij zijn morgen in een bed te kunnen slapen en te kunnen douchen. Aangezien ik een angina wil vermijden (mijn keel doet al wat pijn) heb ik besloten mijn haar niet meer te wassen in ijskoude meren.
In de tent bedenk ik tot mijn eigen scha en schande dat ik mijn luxe toch wel mis… Maar even daarop stel ik mezelf gerust dat stromend water missen evenals elektriciteit, warmte én eten, nu misschien toch ook niet ZO een luxueus gedrag is…
Mijn meest gehoorde zin in de tent is ondertussen: het stinkt hier naar rijst (wat echt wel een feit is… en erger, ik kan me hiervoor op niemand voor afreageren, alleen op mezelf.)
Alles stinkt hier trouwens! Inclusief wij!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten